Blog Foto

¨¨

Gidişinin ardında, o kadar kimsesiz bıraktın ki ;

Göz’Bebek’lerimi..

Artık, Hangi camii avlusuna bıraksam,

Hangi kucaklarda avutsam da

Bir tek SEN’in sıcaklığın dindirir çığlıklarını…

¨¨

No comments

‘Seni’  içimden atmak zor olmadı….

Tek kusmada tamamen çıktın içimden.. O zaman anladım çok iğrenç bişey olduğunu ve şaşırdım bunca zaman içimde nasıl tuttuğuma, ‘Seni’…

Halbuki ‘Seni’ bünyeme kabul ettirirken ne kadar da güzel görünüyordun.

İmreniyordum, seviyordum ve bir zamalar tatlı bir tadın vardı ‘Sen’in..

Ama insan o kadar mükemmel yaratılmış ki ; kendisine faydası olmayan hatta zararı olanı bünyesinde tutamaz atarmış..

‘Sen’ Bana zarar veriyordun..

Ben hiç birşey yapmadım, ‘Sen’ böyle olduğun için benden ayrıldın…

Sonbaharda savrulan bir yaprağın hüznündeyim

Kimsenin duymadığı ince bir melodim var..

Hafifçe süzülüyorum büyük hayallerimle yeredoğru..

Toprağıma kavuştum derken, eziliyorum koca ayaklar altında

Tutunduğum dalımı istiyorum

Rüzgarımı istiyorum

ama,

Duymuyorlar beni!..

Sonra yağmuru hissediyorum, beni avuturcasına

İnce ince dokunuyor, hayatı hissettirircesine

Güneş parlıyor  üstümde, tüm sıcaklığıyla..

Ve hayat,

Bitti denilen yerde bitmiyor asla…

Hayat beklemekle mi geçiyor?

Umutlar, hayaller, sevgiler, mutluluklar…

Peki ya beklettiklerimiz?

Bişeyleri hayatımızda bile bile eksik bırakırken,

beklediklerimizin gelmesi ne kadar akıllıca olabilir ki?…